هویت: نامعلوم

همیشه بایگانی نامه ها برایم سخت بوده است. سخـــــــــــــــــت!

نظرات ()

امروز که مثل هر روز ترافیک افتضاح شهر کلافه ام کرده بود و رنگ دودی هوا نفسم را تنگ می کرد، امروز که دیدم یکی دیگر از خانه های ویلایی توی مسیرم را کوبیده اند تا آپارتمان بسازند، امروز که حالم از دیدن این همه آدم عصبی به هم مخورد می خواستم سرم را از پنجره ماشین بیرون بیاورم و داد بزنم شهرستانیهای عزیز سر جدتان بروید به شهر و دیار خودتان بگذارید این تهران ما هم کمی نفس بکشد، بگذارید ما تهرانیها هم بتوانیم فارغ از این همه جمعیت شهرمان را ببینیم! بگذارید ما هم بتوانیم در شهر خودمان زندگی کنیم!

بیایید رو راست باشیم. به غیر از قشر تحصیل نا کرده ای که نانش را در کارهای سطح پایین و شغلهای کاذبیکه الی ما شاءالله در تهران وجود دارد جستجو می کنند، بقیه مهاجران آدمهای درس خوانده ای هستند که درآمدهای بالاتر تهران نسبت به هزینه های خیلی بالاتری که باید در این شهر بپردازند برایشان چنگی به دل نمی زند!

 راستش را بخواهید اطرافم پر شده از دخترانی که دور از خانواده در تهران کار می کنند و به گواهی خودشان همه درآمدشان هم می رود پی رخت و لباسو خوراک و ایاب و ذهاب و سر و تیپ همین چیزها، اینجا خانه اجاره می کنند، وامی می گیرند و یک ماشین زیر پایشان می اندازند و می توانند با رفقایشان خوش باشند. دخترهایی که اتفاقا دخترهای بدی هم نیستند و تنهایی زندگی کردن هم گاهی حسابی رمقشان را می گیرد!

دخترهای درس خوانده ای که تا حدودی آزادی مدنی به دست آورده اند اما در فرهنگ تنگ شهرهایشان آزادی فردی ندارند. خانواده های جوانی که هزینه زندگی در تهران را به جان می خرند چون می خواهند در هیاهوی تهران گم شوند و کسی کاری به کارشان نداشته باشد.

کارهای اقتصادی دولت بر فرق سرش بخورد، شغلهایی که باید ایجاد کند و نمی کند،

مشکل ما فرهنگ تنگ چشمی است که همه مان را فراری می دهد، از شهرهای کوچک به شهرهای بزرگتر، از شهرهای بزرگتر به پایتخت و از پایتخت به آن سوی مرزهای کشوری که مردمش ادعا می کنند وقتی هیچ کس تمدن نداشت ما داشته ایم!

نظرات ()

اندر حکایات خدمتگزاری به مردم این است که پل عابر را مجهز به پله برقی کنی و از 7 روز هفته 8 روزش را خاموش نگاه داری تا ملت از بالا کشیدن خود از پله های بلند پله برقی که همانا به سان کوه پیمایی می باشد به چنان حال ور روز بیفتند که دیگر تقاضای چنین امکاناتی نکنند!

منظور من اصلا پل عابر روی اتوبان حقانی جلوی مترو نیست!

نظرات ()

شرکت مابقی هزینه های درمانی را که بیمه نمی پردازد برای ما پرداخت می کند. دیروز یک اطلاعیه زده اند که از این به بعد این هزینه برای خانواده همکاران خانم پرداخت نمی شود.

همه شاکی شده اند و غر غر از هر سمتی شنیده می شود. یک نامه اعتراضی مستدل تهیه کردیم که همه امضا کنند.

متن نامه را من تهیه کردم. تاکید بر این است که این حرکت یک نوع تبعیض است و به فرهنگ سازمانی که زن و مرد در آن شانه به شانه هم کار می کنند لطمه می زند. صحبت از قبح نگاه بدون منطقی است که اگر مجال پیدا کند فضا را دوست نداشتنی می کند.

حالا فکر کنید بعضی از خانمها که مجردند می گویند ما که همسر و فرزند نداریم پس امضا نمی کنیم. فکر کنید چرا ما به هیچ جا نمی رسیم!

نظرات ()

کاش مملکتمان قانون داشت.

کاش مملکتمان ثبات داشت.

کاش آدمهای مملکتمان کمی انصاف داشتند، کمی مهربان بودند.

نظرات ()

امروز تولد آقای همسر است

خونمون مثل سمساری شده

همه جا کارتون و خاک و وسایل ولو شده

دارم با خودم فکر می کنم بهترین هدیه براش اینه که بالاخره دستی به سر و روی این خونه بکشم!

نظرات ()

می دونی الان چی دلم می خواد؟

دلم می خواد یه باغچه داشته باشم توش سبزیجات و صیفی جات بکارم. توش میوه بکارم. بعد با خیال راحت بچینمشون و بذارم تو ظرف. خودمو عزیزام بخوریم ولذت ببریم بدون اینکه مدام با خودمون فکر کنیم یعنی این نامردا چه آشغالی رو بهمون انداختن که نه طعم داره نه خاصیت!

نظرات ()

مادری کردن سخت است. انصاف نیست بهای این همه گذشت و مهربانی تنها تکه ای از بهشت باشد!

بهای مادری کردن را فقط خود خدا می تواند بپردازد. خدا قلب مادران را می خرد و از قیمت این معامله کسی خبر ندارد!

نظرات ()